خوبى هستند ؛ نرمخوترين و بخشنده‌ترين مردمند . نشانهء آنها بخشندگى و طبيعتشان خوشرويى ، و صفتشان سلامتى است ؛ امروز در بيم و فردا در بىخبرى نيستند ليكن به حال ظاهرى خود ادامه مىدهند و تنها با خدا رابطه دارند ؛ بادهاى تند و اسبهاى دونده آنان را از جاى حركت نمىدهد ( ثابت و استوارند ) و بر اثر شوق به لقاى خدا دلهايشان به سوى خدا صعود مىكند و در سبقت به كارهاى خير حركت مىكنند . أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ راوى مىگويد : به ابو درداء گفتم : صفتى نشنيدم كه در نظر من استوارتر از اين صفات باشد و چگونه من به آنها برسم ؟ گفت : به اين صفات نمىرسى مگر اين كه دنيا را دشمن بدارى ، زيرا هر گاه دنيا را دشمن بدارى به دوستى آخرت روى مىآورى و به اندازهء محبتّى كه به آخرت دارى به دنيا بىميل مىشوى و به همان اندازه ( محبّت به آخرت ) از آنچه به نفع توست آگاه مىشوى ، و هر گاه خدا بداند بنده‌اى به خوبى در طلب آخرت است او را هدايت فرمايد و از لغزش حفظ كند ، بدان اى پسر برادرم كه اين مطلب در قرآن آمده است : إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ . يحيى بن كثير گويد : در اين مطلب انديشيده‌ام كه اهل لذّت از هيچ چيز مانند دوستى خدا و طلب رضاى او لذّت نبرده‌اند . راه درمان تكبّر و تحصيل تواضع ( 1 ) بايد دانست كه تكبّر از مهلكات است و هيچ يك از آدميان از آن بدور نيست ؛ از بين بردن تكبّر واجب است و تنها با آرزو كردن از بين نمىرود ، بلكه با درمان و به كار بردن داروهايى كه آن را ريشه‌كن مىسازد از بين مىرود . درمان تكبّر دو مرحله دارد : اول آن كه درخت تكبّر را از كشتگاه دل ريشه‌كن كند و دوم آن كه انگيزه‌هاى مخصوصى را كه موجب تكبّر انسان بر ديگران مىشوند از خود دور سازد .